Bożydar Iwanow: Spektakl Mourinho
Bożydar Iwanow
/
Bożydar Iwanow /
30 kwietnia 2010 /
Skomentuj
Wiem, że fanów Barcelony jest pewnie w tym kraju więcej niż Interu, ale ja z rozstrzygnięć w półfinałach Champions League jestem zadowolony. Jako zupełnie bezstronny widz - nie może być inaczej, w końcu jestem dziennikarzem -))), uważam, że dla dobra europejskiej piłki to korzystne rozwiązanie. „Płodozmian" jest wskazany. Już za dużo tej Barcy w ostatnich kilku latach. I dość Manchesteru, w którym kiedyś tak mocno się kochałem. Idzie nowe. Witamy w finale Bayern Monachium i Inter z Mediolanu. Może Bayern nie czaruje jak „Duma Katalonii", a Inter jest bardziej taktyczny niż finezyjny, ale piłka to przede wszystkim gra o wynik. Potrafię w tym znaleźć piękno. A są i inne tego faktu zalety.
Ktoś powie, że „nerrazzuri" postawili wczoraj autokar w bramce Julio Cesara. Że sędzia nie podyktował karnego za faul Lucio na Zlatanie, albo że nie było ręki Keity przy golu Krkića. I że mało kto lubi Jose Mourinho. Ale to osobowość. I to zawsze intrygujące mieć perspektywę zobaczenia jego gierek także przed decydującym starciem w LM.
Nigdy nie zapomnę mojego jedynego spotkania z „The Special One" „face to face". Kilka lat temu, Londyn, Stamford Bridge, Jose kilka miesięcy po wygraniu Pucharu Europy z Porto gra mecz przeciw tej ekipie już w roli coacha Chelsea! Los dał mu spotkanie ze swoją dawną drużyną tak szybko! Przeznaczenie. Siedzę na briefingu dla komentatorów telewizyjnych, gdy nagle z boku salki otwierają się drzwi, przechodzi przez nie cała drużyna, na końcu słynny Portugalczyk. Rozchełstana koszula, na niej rozwiązany krawat, ręce w kieszeni. Czuję impuls. Wstaję z krzesła. Podchodzę. I gram wymyślony na szybko spektakl. W studiu Polsatu jest jego były podopieczny, Grzegorz Mielcarski. Przedstawiam się, mówię skąd jestem i przekazuje pozdrowienia od Grega. Jose pyta się, co Greg teraz robi, a ja tłumacząc mu, czym zajmuje się „Mielcar" i że jest u nas studiu, proszę o wywiad po meczu. Dla telewizji z Polski. Zgoda - mówi Jose. Jest dobrze.
Chelsea Mourinho wygrywa z jego Porto 3-1. Ten mecz musiał kosztować go sporo emocji i różnych uczuć. Schodzę do strefy wywiadów, nadchodzi Jose, robi wywiad live dla angielskiej telewizji. Podchodzę, mówię, Jose, możemy? Oficer prasowy mówi: bez szans, najpierw konferencja, potem stacje portugalskie itd. Ale Jose przerywa. Mówi, ok., pogadam z tobą, bo ci to obiecalem. Ale nie za długo, dobrze? Dwa pytania. Biorę go.
Zadaje dwa pytania, ale jest i trzecie. Robię sobie lekkie jaja, by podprowadzić go pod Mielcarskiego: Ma pan pieniądze Romana Abramowicza, może mieć pan każdego piłkarza świata, dlaczego nie kupuje pan polskich zawodników. I tu wychodzi cala inteligencja i wybitne aktorstwo Mourinho. Uprzedza mój misterny plan: Mówi: Miałem jednego świetnego piłkarza, Greg Mielcarski, co u niego?
Mimo całego stresu związanego z meczem przeciw Porto, z którym tak długo był związany, wygrywał z nim Puchar UEFA, zdobywał Ligę Mistrzów, potrafił przypomnieć sobie naszą rozmowę przed spotkaniem i zagrać, że niby nie wie, ze jest Mielcarski jest u nas studiu.
Mistrz! Już nie mówię, że mógł mieć w d... telewizję z Polski i skromnego reportera Polsatu.-))) A zagrał taką scenkę i wszystkim było miło. Mi, że miałem ekskluzywnie „The Special One". Mielcarskiemu, że go pamiętał, widzom, że mogli w tym uczestniczyć, choć nikt nie znał całego „backgroundu" tej historii. Jesteście pierwsi...
I także dlatego cieszę, się że w Madrycie pojawi się Jose Mourinho. I spotka tam jednego ze swoich mentorów Luisa van Gaala. Z nim też wiąże się jedna dobra historia. Może następnym razem Wam o niej napiszę.
